M  I  J  N    E  R  V  A  R  I  N  G    M  E  T
S  T  R  A  A  T  K  I  N  D  E  R  E  N

Van september 1999 tot juli 2000 ging ik via de commissie Samen richting India voor een stap in het onbekende. Het leek me fantastisch om een half jaartje op een project te mogen leven en zo iets mee te maken van een andere cultuur, natuur, leven.. Ik ben nooit met de gedachte gegaan mensen te kunnen helpen, maar het samenleven zou een onvergetelijke ervaring moeten worden, voor zowel mij als de mensen daar.

Na aankomst mocht ik eerst drie weken rustig rondsnuffelen en acclimatiseren op al de afdelingen van het project. Zo kon ik wennen aan het eten, de mensen en leerden de jongens en de medewerkers mijn gezicht ook een beetje kennen. Overal waar ik kwam werd vaak met verbazing gekeken, ‘wat doet die witte hier?’ Maar toen de meesten na een tijdje snapten dat ik Mark was uit Holland, was het tijd voor verdere integratie.

Ze hadden nog hard iemand nodig op het Re-Orientation-Camp. Hier zit voor de periode van 6 weken een groep van zo’n 20 jongens die vrij lang op straat geleefd hebben. Hierdoor hebben ze een behoorlijke achterstand opgelopen op hun schoolgaande leeftijdsgenootjes, en is hun gevoel voor tijd en dagritme behoorlijk verloren gegaan. Het was dan mijn taak, samen met Anand, m’n Indiase collega/vriend/ex-straatjongen.., om deze jongens een beetje bij te scholen en iets mee te geven van het leven dat hun te wachten staat als ze weer terug willen de maatschappij in. Kort gezegd kwam dit er eigenlijk op neer, dat ze na 6 weken het ABC moesten kennen en op tijd konden komen als dat van ze gevraagd werd.

We hebben gespeeld, geLEGO’d, getekend, engels gestudeerd, gezwommen, mensen getekend, veel gehuild en vooral veel gelachen. Mijn twijfels over m’n lesstijl werden gauw weggenomen door het ontzettende enthousiasme van de jongens om iets te leren. Ze zijn gretig, willen alles van je weten, en hebben een tomeloze energie. En als ik even niets wist, dan hadden ze nog wel ideetjes voor leuke spelletjes. Of als we gewoon even een middagje niets wilden doen, was dat natuurlijk prima. De jongens, die soms geen ouders meer hebben, of ze niet meer willen zien, of geen idee meer hebben waar ze vandaan komen, zijn stuk voor stuk mijn broertjes geworden. Mijn bijnaam werd ook al gauw Markbrother.. De gezichten staan nog stuk voor stuk in m’n geheugen gegrift en ik heb het moeilijk gevonden ze te verlaten. De blijdschap die ze hadden om me elke ochtend weer te zien, was ontroerend.

Natuurlijk was het vaak vervelend, waren ze door en door irritant en kon ik ze wel ‘ns achter het kalk (behang was er niet) plakken. Maar, dit zijn de momenten waarop ik wist dat ook zij gewoon jongens zijn, en ik ook.. En dat maakt het zo mooi als ik eraan terug denk. Ik heb hele mooie mensjes leren kennen daar, mensjes met stuk voor stuk een verhaal, schrijnend of iets hoopvoller. Maar we waren allemaal samen.

En vaak denk ik aan ze terug. En dan merk ik dat ze me verrijkt hebben met een enthousiasme om te leven, het nieuwe te leren kennen, er het beste van te maken, en vooral veel te lachen, avonden en nachten lang..

Mark Bos