S t r a a t k i n d e r e n
Straatkinderen zijn overal te vinden
in India en het probleem is groeiende. Volgens de UNDP (het Ontwikkelings-Programma
van de Verenigde Naties) herbergt India de meeste straatkinderen van de
gehele wereld. Tenminste 18 miljoen kinderen leven en/ of werken op straat.
En zelfs deze schatting is waarschijnlijk veel te laag...
Waar
je ook bent in India, straatkinderen kom je overal tegen... ze vegen de
vloer in de trein, verkopen voedsel op straat, poetsen en repareren schoenen,
ze helpen in cycle of auto-repair shops, ze werken in tea-stalls of ze
zijn werkzaam als ragpickers (het verzamelen van nog bruikbare afvalresten
om die weer te verkopen) en bedelen of stelen om in leven te blijven.
Veruit de meeste straatkinderen zijn jongens. Omdat het leven op straat
zeer hard is, durven meisjes doorgaans niet weg te lopen van huis. Als
zij eenmaal op straat terechtkomen, belanden ze dikwijls snel in de prostitutie
of worden anderzijds (seksueel) misbruikt. Ook straatjongens worden door
de meeste mensen genegeerd of mishandeld en misbruikt. Werkgevers proberen
de kinderen zoveel mogelijk (vervelende) klusjes te laten doen, voor een
zo'n laag mogelijk salaris, waarnaast de werkomstandigheden over het algemeen
erbarmelijk zijn en de kinderen regelmatig geslagen worden. Deze kinderen
hebben vaak niemand die het voor hen op kan nemen. Ook de politie beschouwt
ze als lastpakken en mishandelt ze vaak, of ze zet de kinderen zonder
geldige reden een tijdje achter de tralies.
De
belangrijkste oorzaken dat er kinderen op straat leven zijn te vinden
in de armoede waarin veel mensen moeten leven; een groot deel van de Indiase
bevolking is analfabeet, de werkloosheid is hoog en het werk dat de arme
mensen wel kunnen vinden bestaat uit langdurig en zwaar werk welk slecht
betaald wordt. Daarnaast zijn er slechte tot geen sociale voorzieningen
om hun lot te verzachten. De hoge urbanisatiegraad en een enorme bevolkingsgroei
leidt tot nog meer armoede en het ontstaan van sloppenwijken waar grote
gezinnen in 1-kamer-hutjes wonen, waar de hygiëne slecht, basis-voorzieningen
als schoon drinkwater en elektriciteit vaak ontbreken en de kinderen blootgesteld
worden aan de slechte gewoonten van sommige door wanhoop gedreven ouders,
zoals alcohol-misbruik en mishandeling.
De meeste straatkinderen hebben nog wel contact met hun ouders, slapen vaak 's avonds thuis en werken om bij te dragen aan de inkomsten van het gezin. Kinderen die echt van huis zijn weggelopen en het contact met hun familie definitief gebroken hebben (zoals de kinderen die opgevangen worden door Navajeevan) doen dit omdat ze mishandeld werden, omdat er niet voor ze gezorgd werd of uit pure noodzaak omdat ze hun ouders verloren hebben. Eenmaal op straat zoeken ze vaak elkaars gezelschap op en proberen ze zo goed en zo kwaad als dat gaat te overleven.
Hoewel uit vele onderzoeken is gebleken dat straatkinderen het leven op straat beter vinden dan de levensomstandigheden thuis -ze genieten van de vrijheid die ze op straat hebben; meer mogelijkheid om te spelen en vaak zelfs meer te eten en minder stress-, heeft het straatleven een negatieve invloed op hun gezondheid. De kinderen lijden vaak aan fysieke gezondheidsproblemen zoals bijvoorbeeld tyfus, dysenterie, schurft, (snij) wonden en blauwe plekken opgelopen tijdens vechtpartijen op straat of door ongelukken, onder andere tijdens het werk. Veel kinderen lijden aan ondervoeding in het algemeen en meer in het bijzonder hebben ze een tekort aan adequate voeding (eiwitten vitaminen, ijzer en andere belangrijke bouwstoffen) met alle gevolgen van dien...
Naast bovengenoemde gezondheidsproblemen
hebben veel kinderen ook nog te maken met gezondheidsproblemen die verband
houden met hun 'leefstijl'; problemen ontstaan door het in aanraking komen
met de prostitutie, als prostitué (ook jongens prostitueren zich)
of als klant, waardoor ze kans lopen om geslachtziektes en/ of AIDS op
te lopen. Hoofdzakelijk aangespoord door vrienden raken kinderen verslaafd
aan drank, tabak en/of drugs.
Naast
fysieke gezondheidsproblemen lijden veel kinderen aan psychologische implicaties
ontstaan door emotionele tekortkomingen zoals gebrek aan (ouder)liefde,
eenzaamheid en onzekerheid, het missen van een rolmodel en (emotionele)
geborgenheid. Ze hebben doorgaans weinig zelfrespect en zelfvertrouwen,
zijn achterdochtig en instabiel. Ondanks dit alles bezitten de kinderen
toch een enorm doorzettingsvermogen!
In Vijayawada zijn ongeveer 25.000 straatkinderen. Omdat Vijayawada een belangrijk knooppunt is in het spoorwegnetwerk, is het een plaats waar straatkinderen makkelijk terecht komen. Elke dag arriveren gemiddeld 10 á 12 kinderen op het station van Vijayawada. Dat is een kleine 350 kinderen per maand. Gelukkig worden de meeste van deze kinderen bij hun aankomst opgevangen door het straatwerkers team van Navajeevan, waarna zo snel mogelijk geprobeerd wordt om contacten te leggen met de familie en deze kinderen weer terug te brengen bij hun familie. Eind 2001 lukte dat bij 80% van de nieuw gearriveerde kinderen.